چقدر بزرگ ماندن سخت است!
نه اینکه عادت به کوچکی کرده باشم نه! از سیاستها ، چهره های بی رنگ و نگاههای دزدانه را دیگر تاب نمی آورم.
ازینکه هر رنگی پشت به خورشید بی نور است و رو به خورشید ، با تشعشعش چشمها را کور می کند ،بیزارم.
پی نوشت:این روزهای سرد به شدت شاعر شده ام!
تا همیشه شاعرانه بمان
من از روییدن خار بر سر دیوار فهمیدم که ناکس
کس نمی گردد از این بالا نشینی ها...
عالی بود...
مرسی دوستم! چه شعر نازی بود!
فکر کنم واسه این حسابی این روزا شاعر شدی که این هوا اصلا زمستونی نیست خیلی بهاریه
درسته کارمند جونم!
شعرت خوشگل بود خواهر
راستی چرا دیگه به من سرنمیزن؟
شعرت خوشگل بود خواهر
راستی چرا دیگه به من سرنمیزنی؟
سر می زنم عزیزم! سرم شولوغه!
میدونی چه حسی بهم دست داد؟ انگاری یه عالمه حرف داشتی اما نمیتونستی بزنی... حتی دلت خواسته نوشتت هم تا میشه کوتاه باشه. خواستی تو هر کلمه یه دنیا احساس رو جا بدی... میدونی خیلی زیاد بود حرفهای پشت این نوشته
ایوللللللللللللللللللللل!!! به این ایدی الجیگر!!!!! راس گفتی!! به اندازه حرفای تو حرف داشتم! منتها توی متن نمی گنجید!! :)))) ****
به قول ایده کلی حرف پشت این نوشته داشتی و حوصله ات نگرفته بزنیش
مبارکه !

با حس شاعری چطوری؟
......
راستی وبلاگ شما به زغال راه می افته یک هفته طول کشید تا ما موفق بدیدن بلاگ شما بشیم شاعره محترمه مکرمه
به به مسیح خانم گرامی! این قالب ما نایت اسکین است و چون موسیقی متن هم پخش می شود بسیار بسیار سنگین است و با کامپیوترها و سرعتهای معمولی خیلی دیر آپلو می شود.
قالب ما رنگ زغال است اما زغالی نیس! اگر خدا یاریمان کند تا ۳ هفته دیگر برش می داریم!
این را هم بگوییم که بنده حس شاعری را سالیان است که به یدک می کشم!
همین الان موفق به شنیدن موسیقی وبلاگت شدم...وای که چقذه خوشمله ولی حیف نصفست
آره ! باید درستش کنم!اما نصفه نیس تلفیقش اشتباس!
به شدت!!!!
به شدت!!! خیلی غلیظ بود!
بابا تیریپ شاعر( بترکون حالا رو هر فازی مهم پرتوشه
)
الان می ترکونم!!
تاخیر داری! بدو بیا نوشته ساطع کن! دهه! چه معنی میده ملت میرن و دیگه یادشون میره وبلاگیم دارن!
چقدر خوشگل بود این شعر. به خصوص این تیکه
ازینکه هر رنگی پشت به خورشید بی نور است و رو به خورشید ، با تشعشعش چشمها را کور می کند ،بیزارم.
عالی بود خیلی دوست داشتم. البته میدونی فکر کنم بخاطر ناراحتیت باشه که حس شاعری داری چون آدمهایی که مینویسن در زمان ناراحتی بیشتر مینویسن.